She Walks In Beauty
George Gordon Byron (1815)
She walks in beauty, like the night
Of cloudless climes and starry skies;
And all that's best of dark and bright
Meet in her aspect and her eyes:
Thus mellowed to that tender light
Which heaven to gaudy day denies.
One shade the more, one ray the less,
Had half impaired the nameless grace
Which waves in every raven tress,
Or softly lightens o'er her face;
Where thoughts serenely sweet express
How pure, how dear their dwelling place.
And on that cheek, and o'er that brow,
So soft, so calm, yet eloquent,
The smiles that win, the tints that glow,
But tell of days in goodness spent,
A mind at peace with all below,
A heart whose love is innocent!
Zij schrijdt in schoonheid
Vertaling door Jules Grandgagnage (2026)
Zij schrijdt in schoonheid, als een nacht
waar wolkenloos de sterren staan;
Al 't donkere mengt met licht zijn pracht
in haar blik en haar gedaante,
met tederder licht door d' hemel verzacht,
aan schelle dag niet toegestaan.
Eén schaduw meer of minder licht
had de onzegbare gratie doen kwijnen
die zwart haar krult in haar gezicht
en lieflijk haar gelaat beschijnt
waar zoete gedachten op 't schone gericht
de zuiverheid tonen van hun verblijf.
En die wang, dat voorhoofd, zo teer,
kalm en welsprekend, die lach,
innemend, en haar blos die spreekt
van dagen in deugd doorgebracht;
een ziel in vrede met de wereld:
een hart dat pure liefde betracht!